Próbujemy wyszykować chłopaków do przedszkola. Mikołaj już częściowo ubrany. Grześ jeszcze leży w łóżku. Mateusz idzie do kuchni i mówi.
- O! Śniegu... nie ma...
Chłopaki poderwali się. Mikołaj biegnie do kuchni. Grześ przewraca zabawki i krzyczy:
- Jopata, jopata!!!
(czyt: łopata)
Ja:
- Mikołaj, tata się kąpie. Nie chcesz wykąpać się z nim?
- Nie, to jest wanna jednoosobowa.
Ja:
- Co to za dziura w ścianie?
Mikołaj:
- Ja musiałem skuć, żeby zobaczyć jak głęboko jest warstwa pod ścianą.
Źle pokroiłam jabłko (i nie chciałam wziąć kolejnego i pokroić go według instrukcji Mikołaja), wiec Mikołaj wyznaczył mi karę. Poszłam, w ramach kary, do łóżka.
Wieczorem Mikołaj chce, żeby mu poczytać. Odsyłam go do taty, bo przecież mam karę.
- Nie byłaś aż taka zła, możesz już skończyć karę.
Mikołaj:
- Jestem nieszczęśliwy.
Ja:
- Co się stało?
- Ktoś mi wyniósł książki z pokoju i muszę po nie pójść.
***
Mikołaj:
- Ten ludzik ma dziś urodziny i będzie potrzebny cukierek.
Ja:
- Ale chyba dopiero po śniadaniu?
Mikołaj się chwilę zastanawia:
- Tak...
Sto lat, sto lat, niech żyje, żyje nam! A kto? Badacz świata!
M. opowiedział chłopcom bajkę na dobranoc.
Bajka była o tym jak maszynista rozpoczyna pracę, wsiada do lokomotywy, załącza ją i jedzie po ładunek. Potem dochodzi do usterki i tata M. z wujkiem B. jadą diagnozować lokomotywę, a potem ją naprawiają. Każde działanie na lokomotywie opisane bardzo szczegółowo.
Jak bajka się skończyła - nie wiem, bo poszłam się myć, a kiedy wróciłam wszyscy już spali.
